De illusie van ware balans

We zoeken er naar, balans. Balans in ons werk, en tussen werk en privé. Het moment waarop we niet omkiepen naar links of omkiepen naar rechts. Dat evenwichtige moment in het midden. Dat moment dat we ons werk in de hand hebben, in plaats van andersom.

We zoeken RUST.

Let me drop a bom here. Ik geloof er niet in, in het idee dat er een moment bestaat waarom je balans hebt ‘uitgevogeld’. Dat je het ‘hebt’. Het moment dat je ‘in balans bent’, en er dus niet meer naar hoeft te zoeken.

Sterker nog, ik denk dat het ontzettend veel druk geeft (en dus juist níet die verlangde rust) wanneer je gelooft dat balans iets is wat je kunt vinden, om het vervolgens te kunnen houden. Dat evenwichtige moment in het midden opzoeken en vasthouden, kost juist heel veel energie.

Dat moment in het midden, waar je armen voor een momentje niet heen en weer zwaaien, is een zeldzaam pareltje. Je kunt ervan genieten op dat moment, maar het niet vasthouden. Voor je het weet bewegen de elementen je weer van links naar rechts. En als je dan niet meebeweegt, wordt je een speelbal van die elementen. En vertaald naar jouw leven ben je dan een speelbal van alles wat op je af komt.. op je werk, thuis, in je hoofd, in je hart..

Tegelijkertijd is er niets vreemds aan het zoeken naar rust. Naar balans. Evenwicht. Of het je ook rust oplevert, ligt alleen niet aan hoe dicht je bij ‘dat moment’ bent, maar aan je mindset.

Ook ik heb gezocht naar balans. Ik was ontevreden met de stress die ik had, en alleen al daarvan werd ik nog gestresster. Dus probeerde ik me vast te houden aan het idee dat wanneer ik balans zou vinden, ik wel rustig zou zijn, en niet meer gestresst. Ik ging krampachtig op zoek door schematjes te maken, nee te zeggen tegen dingen die eventueel stress zouden kunnen opleveren. Ik ging safe leven. Was dat balans? Nou nee. Het was controle. Ik had namelijk al ideeen over hoe balans er uit zou zien. Woorden als evenwichtig, stabiel en rock solid schoten door mijn hoofd. Niet bepaald woorden waarmee ik mezelf kon vereenzelvigen. Ik leefde en werkte safe, maar nog steeds niet met rust. Ik word namelijk heel onrustig en van verveling.

Dus begon ik óm te denken. Als ik rust niet kon vinden in een stilstaand moment, was balans misschien ook niet een vast gegeven. Ik ging kijken naar andere metaforen van balans.

Ik kwam er achter dat balans juist alles te maken heeft met beweging. Balans vraagt om overgave. Om meebewegen met de elementen. Of, om het te vertalen naar jouw werk- balans, om meebewegen met je situatie, zoals extra drukte ivm kerst, of juist minder door de kou, etc. etc.

Ik kwam er achter dat balans ook speels is. Het neemt de elementen (je situatie) heel erg serieus, maar ook weer niet té. En als ik dat toepas op balans in mijn leven, betekent dat dat ik soms een poosje ‘meerijdt’ op een drukke periode. Dat ik niet probeer om niet gestresst te zijn, maar dat ik accepteer dat ik soms meer spanning ervaar dan een andere keer.

En dat ik erop vertrouw dat ik dat best wel aan kan, een beetje stress. Want dat is het laatste wat ik wil meegeven over balans. Naast meebewegen, is ook ‘grounden’ belangrijk, ‘in je kracht gaan staan’. Wanneer je weet wie je bent, weet je ook beter hoe je kunt reageren op de elementen. Je hoeft de dingen die op je af komen dan niet meer onder controle te houden. Je weet namelijk dat je ze wel aan kunt.

En dat vertrouwen… dat geeft RUST.

  • Share post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *